Hallo lieve mensen,

Wat is het heerlijk om weer thuis te zijn. Bij Karel, Martijn en Britt. Maar het voelt ook wel een beetje vreemd. Eigenlijk wil ik de camino nog niet los laten en de camino mij ook niet. Ondanks dat ik al weer bijna een week thuis ben.

Wat is het heerlijk om weer in mijn eigen bed te liggen en te slapen, om van mijn eigen borden en bestek te eten, om lekker op je eigen bank en stoel te zitten, en te lopen zonder heuvel op en af te moeten.
Maar ook al zijn dit van die geluks momentjes, ik denk er sterk over na om het nogeens te gaan doen en om dan de "hele" route te gaan lopen.

Dinsdag 27 september moesten we op tijd opstaan om de bus van 7.00 uur naar het vliegveld te nemen. Ik had mijn wekker gezet op 5.30 uur maar het was die nacht zo onrustig in de auberge, dat ik amper geslapen heb en dus was ik er nog vroeger uit.
De terugreis verliep volgens boekje en zo landden we om 15.20 uur op Schiphol. Daar werden Alie en ik warm onthaald
door man en kind (eren), vriendin en familie. Alie en ik besloten om toen afscheid van elkaar te nemen.

Bij thuiskomst waren er bloemen, kaarten, champagne en natuurlijk Britt. Wat waren Britt en ik blij om elkaar weer te zien.

Na nog 3 dagen met Karel te hebben genoten van onze vrije dagen met fantastisch mooi weer is inmiddels het "gewone" leven weer begonnen.
Ik wil iedereen bedanken voor de leuke reacties op mijn blog, voor jullie steun en aanmoedigingen, maar ook diegene die de moeite hebben genomen om mijn verhalen te lezen.
Het was een hele mooie en bijzondere ervaring en al moet het allemaal nog bezinken, voel ik dat het mij al veel heeft gebracht en dat het mij ook nog veel zal brengen.


Met lieve groet, van een tevreden pelgrima,

Annie.