Hallo lieve mensen,

maandag 12 september,

Nou, jullie weten wel de gevoelige snaar te raken zeg, maar dat is ok. Af en toe heb ik even zo´n duwtje nodig.

Vanmorgen vetrokken we met hooghangende mist of te wel laaghangende bewolking, maar om 10 uur was de lucht al weer helemaal blauw.

Er staat ons een flinke klim te wachten maar we spreken af om hem te splitsen in 2 en 4 km.

Het meisje waar ik het over had was geen meisje maar een jonge vrouw van 33 die al een facelift had ondergaan. Ik stond/lag versteld. We hadden geen wekker gezet omdat het een kleine kamer met 8 gevulde bedden was en als iedereen om 6 uur op wil staan kun je je kont niet keren.

Voor ons vertrek lees ik het gebed wat ik heb meegekregen van mijn ouders. 

Het was in het begin geen bijzonder pad. We lopen langs de autoweg gescheiden door een betonnen wand. Eigenlijk zouden we naar O Cebrero maar we zijn in La Faba gestopt en daar hebben we geen spijt van. Het lezen van het gebed werpt vruchten af.

Maar voor we er zijn lopen we over een goed bewaard gebleven gedeelte van de oude pelgrimsweg.

Dit is een zeer ongelijk pad met veel opstakels en losse stenen, uit kijken dus.

We komen met 40 personen op een kamer te liggen.

Wanneer Alie en ik naar het dorp willen gaan om iets te eten te halen, kijk ik nog even om het hoekje van de keuken deur omdat het er al lekker ruikt. Ik vraag aan Marissa wat ze aan het koken is en voor hoeveel personen. Waarop zij direct de tegenvraag stelt met hoeveel personen ik ben. Ze zegt dat we wel mee kunnen eten want er is genoeg. Alie en ik gaan nog wel naar het dorp voor nog een fles wijn en een brood. Wanneer we terug komen is het een drukte van belang in de keuken en we worden aan het werk gezet. Ik snijd het brood, daarop moet mayonaise gesmeerd, daarop  komt een plak tomaat of paprika, een beetje zout en een lepeltje tonijn. Het voorgecht is klaar. Het hoofdgerecht bestaat uit pasta met saus van tomaten en paprika, ui en pecorino. Tijdens het koken werd er gezongen en gedanst in de keuken door mensen uit Pamplona.

Ik heb begrepen van de man die ons inschreef dat hij en zijn vrouw deze refugio 4 weken runnen en dat er dan weer andere vrijwilligers komen.

De auberge van Trabedelos zou ik een ander niet zo snel aanraden maar deze van vandaag kun je eigenlijk niet overslaan. We werden verwelkomt met koude thee met citroen. Geweldig toch?!

Ik wil nog even terug komen op het "klein Santiago". Als een pelgrim onderweg ziek werd en daardoor niet in staat  helemaal naar Santiago te reizen, kon hij hier de resolutie krijgen. Op het kerkhof voor pelgrims achter de kerk wordt duidelijk hoe vaak ze hun einddoel niet haalden.

Altijd leuk een beetje achtergrond informatie.

We ontmoeten vandaag een man uit Thesinge die vertrokken is uit Uithuizermeden en die inmiddels 131 dagen onderweg is.

Dinsdag 13 september

Vandaag gaan we van La Faba naar Alto do Poio.

We moeten nog 4 km. klimmen daarna zouden we geen echte beklimmingen meer krijgen. Dat laatste viel toch wel een beetje tegen. De weg ging af en toe nog best stijl omhoog en weer omlaag. Na 14 km. en de laatste klim staat er een auberge met een groot terras ervoor waar het goed druk is. We stellen voor om hier te blijven . Maar....wanneer we gewezen worden waar de kamer is blijkt er verder niet één gast te zijn en de badkamer laat erg te wensen over. Om 18.00 uur is er nog geen andere gast en we voelen ons niet prettig. We hebben niets te eten en er is niets in de buurt om iets te halen. Wat we kunnen eten ligt al de hele middag op het aanrecht uit te drogen. Alie en ik staan versteld en zeggen dat we gaan. We gaan inderdaad met het risico dat de volgende refugio, 3 km. vol zit en we nog verder moeten lopen. We hebben de pas er flink in en we zijn om 18.50 uur bij de volgende refugio en er is nog plaats in de herberg in Fonfria. We hebben geluk.

Om 19.00 uur kunnen we aanschuiven voor een pelgrimsmaaltijd en zo zitten we gezellig met 27 mensen aan een hele grote tafel en genieten van een heerlijke maaltijd van, spinaziesoep, gele rijst met doperwtjes een toetje en je kunt wijn en water schenken zoveel je wilt. Er werd zelfs met mij als vegetariër rekening gehouden en zo kreeg ik tomaat met kaas in plaats van vlees.

De slaapzaal met zo´n 16 stapelbedden was goed gevuld maar niet vol. s´Morgen hebben we een ontbijt genomen voor we vertrokken richting Triacastela. Het is inmiddels woensdag 14 september.

We lopen vandaag maar 9 km. om onze spieren en voeten rust te gunnen. We hebben een mooie refugio. Wel eerst even gelezen wat ze te bieden hebben natuurlijk en na een inspectie te hebben gehouden, want we stoten niet graag weer onze neus, besluiten we hier te blijven. Het is heerlijk weer en zo genieten Alie en ik op het dakterras van een heerlijk glas rode wijn met tortilla en hebben hele gesprekken. Het gaat goed met ons en lachen samen heel wat af.

Ik zou een zonnetje iedereen gunnen maar ja dan moet je wel willen lopen.

Lieve mensen, ik ga nog even terug naar de zon, ook om te kijken of mijn wasje droog is en wacht weer af wat jullie mij toe gaan sturen.

Met lieve groet, Annie.

ps. voor de liefhebber het gedicht dat ik van mijn ouders mee kreeg,

Goede God,

zegen mij reis.

Geef mij de rust en de ontvankelijkheid

om dankbaar te genieten

van alle mooie dingen onderweg:

de schoonheid van de natuur

de rijkdom aan culturen

een gastvrij huis

een uitgestoken hand

een onverwachte vriendschap.

Leer mij tochtgenoot te worden

van de mensen die ik op mijn pad ontmoet.

Bescherm mij

genadevol

op al mijn wegen.

Zegen en behoed ook hen

die thuis naar mij uitzien.

Dat wij elkaar aan het eind van de reis

weer gezond en blij

in de armen kunnen sluiten.

auteur; weet ik even niet