Donderdag 15 september

Triacastela - Samos

Alie en ik besluiten om via Samos naar Sarria te lopen. Dit is wel een beetje om maar we willen graag het klooster van Samos zien en er overnachten. We lopen het eerste stuk langs de autoweg. Dan ineens denk ik, hé ik heb Alie niet geholpen haar tasje om te doen. Ik wil haar niet roepen want ze loopt best wel ver voor me en er loopt iemand tussen ons. En dan draait Alie zich om en zegt dat ze terug moet omdat haar tasje nog bij de pc ligt. Ze gooit haar tas neer, daar zal ik op passen, en zij zet de pas erin. Even later gaat mijn telefoon. Alie, ze heeft een lift genomen maar haar tasje is er niet. Terwijl ze in de auto zit, ziet ze wel de groep Fransen die in dezelfde refugio hadden gelogeerd als wij en we hoopten dat zij het tasje bij zich zouden hebben in de verwachting ons te zullen passeren. Maar terwijl Alie nog zoekende is komt éen van de Fransmannen de refugio binnen rennen met haar tasje. Ze hebben Alie in de auto moeten zien zitten. Ze belt mij dat alles ok is en dat ze er weer aankomt. Lopen. Dat was me een schrik zeg. Paspoort, vliegtickets, geld, pelgrimspaspoort, noem maar op, alles zit er in wat belangrijk is, zelfs voor een pelgrim.
We vervolgen onze weg. En terwijl we lopen komen we een vrouw uit Groningen tegen. Al lopend maken we een praatje en zo zijn we al snel in Samos. De tassen kunnen we bij de ingang van de refugio kwijt. Dit is de eerste keer dat we onze tassen op deze manier achterlaten. We gaan in overleg die middag onze eigen weg. Ik ga het dorp in, voor zover dat kan en dan hoor ik een watertje stromen en zie een bankje. Dat is voor die middag mijn bankje.
Tegen half drie loop il rustig terug richting klooster en we schrijven ons in.
Later op de middag kunnen we het echte klooster in om het te bezichtigen. Die avond om half acht is er een mis waar we samen met Nola uit Australië en Kirsten uit Noorwegen naar toe gaan.

Ik kan jullie nog vertellen dat het slapen in refugio's wel een uitdaging is. De ene nacht lig je in een kuil, de volgede nacht op een hardboord plank met een dun matras, dat dan weer wel, en op het volgende dan weer voel je alle veren je lijf betasten. Ik denk dat het vanavond goed gaat, al hoe wel we nu op moeten passen wanneer we ons om willen draaiien want dan gaat het hele bed heen en weer.

Jullie horen hoe het afloopt.

Voor nu eerst een lieve groet van Annie.