Hallo lieve volgers,

Wanneer we nog tussen de bergen lopen, liggen er wolken op de bergen en in de dalen en ze proberen als flarden engelenhaar op te stijgen. De toppen van de bergen komen er nog net bovenuit. Dat is een mooi gezicht, zoals je het vanuit een vliegtuig kunt zien. Maar met beide voeten op de grond gaat het beeld minder snel voorbij en kun je er langer van genieten. En dat doe ik. Soms lopen we ook met het hoofd in de wolken, letterlijk en figuurlijk.

Wat hebben we ook al veel nationaliteiten ontmoet. Bijvoorbeeld Nola uit Australië, Kirsten uit Noorwegen, Jos en Els uit België, Marissa uit Italië, Bruce en Debra uit Amerika en mensen uit Ierland, Spanje, Frankrijk, Tsjechië, Israël, Engeland, Arizona, Canada, Japan en vandaag uit Polen. Met de één maak je een praatje wanneer dat mogelijk is, en wanneer ook zij een beetje moeite doen. En anders wens je elkaar ´Buon Camino´.

De wegen zijn afwisselend, soms loop je langs de autoweg, dan weer over landweggetjes die over gaan in bosweggetjes en ze stijgen en dalen allemaal. Je komt door allerlei dorpjes, met huisjes waarbij je je afvraagt: 'Wonen hier nog mensen?' En twee huizen verderop staat een enorme kast (van een huis) Wat een groot contrast.

Van Samos naar Saria hadden we weer een stiltewandeling van zo'n 12 km. Tijdens het lopen was het bewolkt en een beetje vochtig. Voor het eerst mijn regenponcho over de tas gehad, ivm mijn zonnecel en schoenen, ik loop namelijk op sandalen. Mijn schoenen heb ik nog net niet aan de wilgen gehangen, maar wel aan mijn tas gebonden. Je wordt wel moe op sandalen maar mijn voeten doen dan geen pijn. Ik heb een chirurgisch mesje no. 15 gekocht en ga zo kijken of ik bij mijzelf een likdoorn kan verwijderen. Het is toch wat...

Zaterdag, 17 september - Saria - Porto Marin (21 km.)

We passeren de 100 km. steen. Dus nog 100 kilometer te gaan. Wat een mooie wandeling, volgens mij heb ik nog niet eerder zoveel foto's gemaakt. Jullie komen maar eens aan om ze te komen bekijken, want opsturen wordt een probleem.

Zondag, 18 september - Porto Marin - Pallas de Rei (24 km.)

Vandaag was het minder mooi dan gister, veel langs de weg gelopen. Onderweg kwamen we Nola weer tegen. Met haar hebben we koffie gedronken. Zij stopte eerder dan wij en of we haar nog weer zien is de vraag. Het was namelijk niet de bedoeling dat we 24 km. zouden lopen, maar omdat er feest was in een dorp hoger waren twee refugio's gesloten en moesten we wel door. Ik ben daar niet blij mee, want ik heb mijn dag niet, dus muziek op en gaan. Wanneer we aankomen gaan we opzoek naar een refugio, ik had er een gelezen in het ANWB-boekje, slapen en maaltijden. Dus opzoek naar Auberge Buon Camino. Wanneer we hem gevonden hebben blijkt hij vol te zijn. Rechts van de kerk is er nog een, dus terug. Wanneer ik boven aan de trap ben, loopt Jos daar en is zeer verrast. Ik krijg drie zoenen en roept zijn vrouw Els. Die is ook erg blij om ons te zien. We halen nog een stempel in de kerk, want tijdens de laatste honderd kilometer moet je twee stempels hebben voor de volgende refugio, en gaan dan naar Auberge Benito. Deze is erg netjes. Die van Jos en Els heeft zestig bedden met een douche en een toilet. We lopen dus niet naar die refugio... Morgen zien we ze vast weer. Wanneer Alie en ik zitten te genieten van een glas wijn komt er een Japans uitziende pelgrim aan de tafel naast ons te zitten. Ik vraag waar hij vandaan komt en hij komt inderdaad uit Japan, samen met zijn vrouw. Ze hebben een gids in het Japans en ik vraag zijn vrouw om in het Japans Santiago te willen schrijven. Zij doet dit voor mij en ik sta versteld en het raakt me. Ik ga nu lekker eten en dan naar bed.

Maandag, 19 september - Pallas de Rei - Melide (15 km.)

Het is koud wanneer we vertrekken. Het is een mooie wandeling en Alie en ik lopen weer veel alleen. Dit doen we bewust om elkaar de ruimte te geven. We komen in een grote refugio en komen ook hier veel bekende gezichten tegen. Er is wel een keuken, maar zonder potten, pannen en bestek. Lekker handig. We zien wel hoe we ons redden.

Tot zover. Graag tot de volgende keer!!!